regie: Tom Ford

zaterdag 25 en maandag 27 september, aanvang 20.15 uur

VS 2009 | 99 min.

speelfilm | 12+

acteurs: Colin Firth, Matthew Goode, Julianne Moore, Nicholas Hoult

Los Angeles 1962, de Cuba-Crisis is in volle gang. Maar de Brit George Falconer (Colin Firth) heeft zijn eigen problemen om zich druk over te maken. Zijn levenspartner Jim is acht maanden geleden om het leven gekomen bij een auto-ongeluk en George is nooit meer hetzelfde geweest sindsdien. Althans op liefdesgebied, want sinds het ongeluk zit George vast in een cyclus en zijn hele leven is een statisch geheel geworden van alledaagse rituelen. George is levenloos en ziet geen praktisch nut meer voor zijn aanwezigheid op de wereld. Hij besluit daarom zichzelf van het leven te beroven, maar hij zal dit tot in de puntjes voorbereiden. De toeschouwer volgt George in zijn laatste dag waarin hij niet alleen de voorbereidingen treft, maar ook zijn laatste sociale contacten heeft. Julianne Moore speelt zijn goede vriendin Charlie die in een constante alcoholroes verkeert. Charlie zou graag meer voor George willen betekenen, maar helaas voor haar ligt de seksuele voorkeur van George ergens anders. 'A single man' was in de jaren '60 ook een aanduiding voor een homoseksuele man.

Dit opmerkelijk sterke regiedebuut komt van modeontwerper Tom Ford, bekend van zijn werk voor Gucci. Ford gaf zijn eigen draai aan de roman van Christopher Isherwood voor deze adaptatie. Hetgeen dat de film stilistisch aantrekkelijk maakt, is de vormgeving van interieur en kleding. De acteurs lijken zo van de catwalk te lopen of uit een Gucci commercial. Dit zou storend kunnen werken, maar in deze film past het juist precies bij de kille klinische sfeer die zo past bij George. Elke dag stijf in pak, maar tot de puntjes verzorgd, net als de andere personages. Dit maakt de film naast het intrigerende verhaal ook erg prettig voor het oog. Colin Firth haalde met zijn rol een hoop internationale prijzen en nominaties binnen.

regie: Simone van Dusseldorp

zondag 26 september, aanvang 14.00 uur

NL 2009 | 75 min.

familiefilm | 6+

acteurs: Nino den Brave, Whitney Franker, Georgina Verbaan, Juul Vrijdag, Thijs Goedknegt, Remco Vrijdag

Alleraardigste road movie over twee kinderen die weglopen op zoek naar kikkerdril!

Max gaat een nachtje bij zijn oma logeren omdat zijn grote broer Jannes naar het ziekenhuis moet om zijn amandelen te laten knippen. Jannus wil dat Max kikkerdril voor hem meeneemt naar het ziekenhuis, anders zal hij nooit meer praten. Max loopt weg en gaat in de natuur op zoek naar kikkerdril.

Onderweg komt hij Jesse tegen, een meisje van zijn leeftijd, dat dierenverpleegster wil worden. Max vertelt haar over zijn zoektocht en Jesse besluit met hem mee te gaan. Ze vallen van het ene avontuur in het andere: ze zien een rups die gek loopt, ontmoeten een weesjongen die hen leert koeien te melken, een meisje dat varkens aait en ze komen oog in oog te staan met een vos en een hert! Lukt het Max en Jesse ook om kikkerdril te vinden ...?

Max wordt gespeeld door de debuterende Nino den Brave en Jessie door Whitney Franker (Abi). Georgina Verbaan vertolkt de rol van de moeder van Max. Tevens zijn er rollen weggelegd voor Juul Vrijdag (De Daltons), Thijs Goedknegt en Remco Vrijdag (De Vliegende Panters). Simone van Dusseldorp regisseerde eerder de speelfilm Diep en won vele internationale prijzen met haar korte films Koest en Subiet. Een absolute aanrader, deze familiefilm!

regie: Serge Bromberg en Ruxandra Medrea

zondag 26 september, aanvang 20.15 uur

F 2009 | 102 min.

documentaire | alle leeftijden

In 1964 kiest Henri George Clouzot (de Franse Hitchcock) de 26-jarige Romy Schneider en de 42-jarige Serge Reggiani als hoofdrolspelers voor zijn l 'Enfer. Clouzot heeft het plan opgevat een psychologische thriller te maken over een door jaloezie geobsedeerde echtgenoot en zijn jonge mooie verleidelijke vrouw (Romy Schneider). Een raadselachtig en ongewoon project. Hij heeft een onbegrensd budget tot zijn beschikking. Na drie weken draaien slaat het noodlot toe. Serge Reggiani geeft er na een hooglopende ruzie met Clouzot de brui aan. Clouzot krijgt een hartaanval en belandt in het ziekenhuis. Einde project.

Decennia later wordt dit materiaal bij toeval ontdekt door Serge Bromberg: 185 filmblikken, 15 uur film in totaal met Romy Schneider in volle glorie in een fantastisch, hallucinatoir sixties experiment van Clouzot. Verbazingwekkende beelden kwamen te voorschijn, die een totaal andere Romy Schneider toonden dan men gewend was. Na de smartelijke breuk met Alain Delon wilde Romy definitief een punt zetten achter haar brave Sissi-imago en stortte zich vol overgave op de film.

Serge Bromberg en Ruxandra Medrea slagen er op een knappe manier in een reconstructie te maken van het verdwenen oeuvre, nooit was Romy zo mooi en hypnotiserend.

In de jaren 60 werd Clouzot al gauw ingehaald door Truffaut en Godard, de hemelbestormers van de Nouvelle Vague, zij vonden hem ouderwets. De reconstructie laat echter zien dat Clouzot in 1964 een film wilde maken die de meest baanbrekende van de jaren 60 moest worden. Het lot beschikte anders.

Bromberg kreeg dit jaar de César voor de beste Franse Documentaire. Ook op het São Paulo Internationale filmfestival kreeg hij een prijs voor de beste documentaire.

regie: Tom Ford

zaterdag 25 en maandag 27 september, aanvang 20.15 uur

VS 2009 | 99 min.

speelfilm | 12+

acteurs: Colin Firth, Matthew Goode, Julianne Moore, Nicholas Hoult

Los Angeles 1962, de Cuba-Crisis is in volle gang. Maar de Brit George Falconer (Colin Firth) heeft zijn eigen problemen om zich druk over te maken. Zijn levenspartner Jim is acht maanden geleden om het leven gekomen bij een auto-ongeluk en George is nooit meer hetzelfde geweest sindsdien. Althans op liefdesgebied, want sinds het ongeluk zit George vast in een cyclus en zijn hele leven is een statisch geheel geworden van alledaagse rituelen. George is levenloos en ziet geen praktisch nut meer voor zijn aanwezigheid op de wereld. Hij besluit daarom zichzelf van het leven te beroven, maar hij zal dit tot in de puntjes voorbereiden. De toeschouwer volgt George in zijn laatste dag waarin hij niet alleen de voorbereidingen treft, maar ook zijn laatste sociale contacten heeft. Julianne Moore speelt zijn goede vriendin Charlie die in een constante alcoholroes verkeert. Charlie zou graag meer voor George willen betekenen, maar helaas voor haar ligt de seksuele voorkeur van George ergens anders. 'A single man' was in de jaren '60 ook een aanduiding voor een homoseksuele man.

Dit opmerkelijk sterke regiedebuut komt van modeontwerper Tom Ford, bekend van zijn werk voor Gucci. Ford gaf zijn eigen draai aan de roman van Christopher Isherwood voor deze adaptatie. Hetgeen dat de film stilistisch aantrekkelijk maakt, is de vormgeving van interieur en kleding. De acteurs lijken zo van de catwalk te lopen of uit een Gucci commercial. Dit zou storend kunnen werken, maar in deze film past het juist precies bij de kille klinische sfeer die zo past bij George. Elke dag stijf in pak, maar tot de puntjes verzorgd, net als de andere personages. Dit maakt de film naast het intrigerende verhaal ook erg prettig voor het oog. Colin Firth haalde met zijn rol een hoop internationale prijzen en nominaties binnen.

regie: Sam Taylor-Wood

zaterdag 2 en maandag 4 oktober, aanvang 20.15 uur

dinsdag 5 oktober, 14.00 uur

GB 2010 | 100 min.

speelfilm | 9+

acteurs: Aaron Johnson, Kristin Scott Thomas, Anne-Marie Duff, Thomas Sangster

Het biografische Nowhere Boy zoekt de essentiële Lennon in glossy gefilmd Liverpool. Zijn strubbelingen op school, zijn eerste vriendinnetje, het skiffleband dat hij probeert op te zetten. We zien het kerntrio van de Beatles zich aftekenen: Lennon, zijn serieuze, zachtaardige maatje Paul McCartney en George Harrison. Maar de film draait om een andere driehoek: die van John Lennon en zijn twee moeders. Biologische moeder Julia stond hem als vijfjarige af aan haar zus Mimi. Zij belichaamt de stoïcijnse, plichtsgetrouwe oorlogsgeneratie. De stijve keurige Mimi die John berispt als hij huilt om de dood van haar echtgenoot, zijn surrogaatvader George. Bij diens begrafenis ziet John zijn echte moeder en ontdekt dat zij om de hoek woont. Julia blijkt een labiele, levenslustige heraut van de jaren zestig met haar psychische problemen en een reeks mislukte relaties. Zij tolereert Johns rebellie, stimuleert zijn muzikaliteit, zweert samen tegen Mimi. Tot zijn band naam maakt en het gaat irriteren, zo'n moeder die danst tussen de groupies. En waarom stond ze hem indertijd af?

Nowhere Boy is zo'n complex Brits drama met een weldoordacht script vol scherp gedefinieerde karakters die methodisch naar een emotionele climax werken. Bij Mimi (Kristin Scott Thomas) overheersen ernst, grijstinten en schemering, bij Julia (Anne-Marie Duff) opwinding, kleur en zonlicht. Maar de angel schuilt in de oedipale subtekst: Julia is bijna Johns minnares. In een scène leunt zij languissant tegen hem aan: de camera zoomt in op een hand die iets ongepasts dreigt te doen. Zagen we Lennon zojuist niet een meisje bevredigen met die hand? Niet subtiel, wel spannend. Nowhere Boy verklaart The Beatles, maar meer nog John's preoccupatie met sterke vrouwen als Yoko Ono.

Een prachtige biopic dus over de jeugd van John Lennon, een must voor bewonderaars van de Beatles! 

regie: Sam Taylor-Wood

zaterdag 2 en maandag 4 oktober, aanvang 20.15 uur

dinsdag 5 oktober, 14.00 uur

GB 2010 | 100 min.

speelfilm | 9+

acteurs: Aaron Johnson, Kristin Scott Thomas, Anne-Marie Duff, Thomas Sangster

Het biografische Nowhere Boy zoekt de essentiële Lennon in glossy gefilmd Liverpool. Zijn strubbelingen op school, zijn eerste vriendinnetje, het skiffleband dat hij probeert op te zetten. We zien het kerntrio van de Beatles zich aftekenen: Lennon, zijn serieuze, zachtaardige maatje Paul McCartney en George Harrison. Maar de film draait om een andere driehoek: die van John Lennon en zijn twee moeders. Biologische moeder Julia stond hem als vijfjarige af aan haar zus Mimi. Zij belichaamt de stoïcijnse, plichtsgetrouwe oorlogsgeneratie. De stijve keurige Mimi die John berispt als hij huilt om de dood van haar echtgenoot, zijn surrogaatvader George. Bij diens begrafenis ziet John zijn echte moeder en ontdekt dat zij om de hoek woont. Julia blijkt een labiele, levenslustige heraut van de jaren zestig met haar psychische problemen en een reeks mislukte relaties. Zij tolereert Johns rebellie, stimuleert zijn muzikaliteit, zweert samen tegen Mimi. Tot zijn band naam maakt en het gaat irriteren, zo'n moeder die danst tussen de groupies. En waarom stond ze hem indertijd af?

Nowhere Boy is zo'n complex Brits drama met een weldoordacht script vol scherp gedefinieerde karakters die methodisch naar een emotionele climax werken. Bij Mimi (Kristin Scott Thomas) overheersen ernst, grijstinten en schemering, bij Julia (Anne-Marie Duff) opwinding, kleur en zonlicht. Maar de angel schuilt in de oedipale subtekst: Julia is bijna Johns minnares. In een scène leunt zij languissant tegen hem aan: de camera zoomt in op een hand die iets ongepasts dreigt te doen. Zagen we Lennon zojuist niet een meisje bevredigen met die hand? Niet subtiel, wel spannend. Nowhere Boy verklaart The Beatles, maar meer nog John's preoccupatie met sterke vrouwen als Yoko Ono.

Een prachtige biopic dus over de jeugd van John Lennon, een must voor bewonderaars van de Beatles!